Categoriën
't Lempsje's blog
't Lempsje column 208
December 19, 2010 door 't Lempsje
Reacties (0)
208
“What a wonderful week; what a wonderful year”
Broodjes
Iedere zondagochtend wip ik even de Nieuwstraat op Bleijerheide over, om in Strass verse broodjes te halen voor het ontbijt. Zo ook afgelopen week, the morning after het gelijkspel tegen Den Haag. In mijn Rodacoachjas, gele Rodasjaal, gele Rodamuts en zwarte Rodahandschoenen (gekregen voor 1 euro op Oost) sprak mij een medebezoeker aan die een schuchtere opmerking over het vertoonde spel. Ik schoot even uit mij slof en diende dit heerschap van repliek. Een kleine herinnering aan zo’n anderhalf jaar geleden bracht de man ertoe snel in te binden en uit een ander vaatje te tappen. Ik gaf hem voor de zondag de volgende overweging mee: “Ben trots op je ploeg, heel Holland doet dat (en ik heb regelmatig Hollandse contacten), edoch de profeten uit eigen regio zijn ziende blind voor de mooie wonderen, welke zich voor hun ogen voltrekken.
Frissen
Martin van Geel heeft in mijn interview al aangegeven dat Leonke zich beter maar niet meer in het Parkstad Limburg Stadion kan laten zien. Onze gouverneur geeft deze week te kennen dat hij geen volgende termijn wil, omdat hij zich meer aan zijn gezin wil gaan wijden. Lieve Leonke, je bent dertig jaar te laat. Je denkt weer eens verkeerd. Wouter en Camiel hebben de leeftijd om aan hun kinderen te denken. Jouw kinderen zijn waarschijnlijk al lang de deur uit, dus aan welk gezin wil je je gaan wijden? Jarenlang kwam je alleen het vlees snijden op zondag.
Ik verdenk Frissen ervan dat hij niet zijn mannetje wil staan voor de puinhoop die eraan staat te komen in ons mooie Limburgse land. Zoals hij Sporting Limburg heeft doen ontstaan (of iegenlijk niet), gebouwd volgens zijn eigen luchtkasteel, gefundeerd op medewerking van de provincie die er uiteindelijk niet kwam, zo laat hij de regio nu verrotten, geeft geen krimp om de krimp en gaat zijn goed gevulde zakken koesteren in de schaduw van zijn zelfverkozen anonimiteit. Ik zou er niet van staan te kijken als de Floriade één groot financieel fiasco wordt, de A2-tunnel in Pierencity vele miljoenen duurder uitvalt (geld dat de provincie mag ophoesten) en de sportzone in Sittard een even glorieuze als roemloze dood sterft als Sporting. Maar…..de Limburger mag nog jaren bloeden voor zijn wellustige visie. Om met Toon Hermans Sinterklaasparodie te spreken: “Ik moet die man niet……met zijn knecht en de sprei van tante Jo”.
VVV
“Jantje haalt de Kerstmis niet” en “Jingle all the way; iedereen kan voetballen, behalve VVV”. Deze liederen klonken afgelopen dinsdag door Stadion Venlo, waar de strijd binnen twee minuten gestreden was. Een half uur galeryplay en de buit was helemaal binnen en aan klantenbinding was gedaan. Zelfs de heren aan tafel bij L1 en RTL7 lieten de beelden meermaals door de ether gaan. Ook daar schaart men zich nu achter de winnaars. Jammer voor Jan en de zijnen, maar ons Roda is een nummertje te groot voor de ambities van Berden en de zijnen. Van Dijk heeft enkele mooie spelers, die in een ander elftal wel eens het verschil kunnen maken, maar in dit VVV niet uit de verf komen. Een teken aan de wand is dat spits Boymans zijn contract niet wil openbreken, maar even de boot afhoudt.
Samenwerking
Wederom is op Fortunahome.nl een bericht verschenen waarin de samenwerking op jeugd wordt verketterd tot een nieuwe fusie. De officiële kanalen van de Zuid-Limburgse clubs evenwel zwijgen in alle toonaarden. De Limburgse kranten evenwel hebben gisteren een artikel van de hand van Rob Sporken geplaatst waarin wel melding wordt gemaakt van gesprekken tussen, voornamelijk Roda JC Kerkrade en MVV, over uitwisseling en verhuur van jeugdspelers. Zoals ik het uit het verhaal van Rob haal heeft Roda hierin een luxe positie ingenomen, waarin het een beetje kan achteroverleunen en bezien wat de twee Jupilerverenigingen gaan doen om de boot niet te missen en betaald voetbal voor hun cluppie mogelijk te houden. Dat de RJO richting Kerkrade komt kan voor mij geen discussie meer zijn. De KNVB zal een RJO niet plaatsten bij een Hoofdklasser op een sportzone die maar niet van de grond lijkt te komen. Pierencity heeft de benodigde centen (één miljoen) niet om aan de bepaalde voorwaarden te voldoen. Blijft dus alleen Kerkrade over. Dat MVV nu alle zeilen bij wil zetten en de samenwerking zoekt zal wellicht een zegen zijn voor beide clubs (synergie is nooit weg), maar is tevens een zege voor onze geel-zwarten, omdat de club die jarenlang de poot stijf hield, nu bakzeil moet halen.
Malaga
In de Tachtigjarige Oorlog werd de ommekeer voor de Oranjegezinden bereikt na een beleg van Alkmaar. “Van Alkmaar, de victorie” was de leus. De selectie heeft, nu bijna een jaar geleden, een trainingkamp belegd in Malaga en vanaf daar is het allengs alleen maar beter gegaan. ”Van Malaga, de victorie”. Zelfs zoveel beter dat nu een mooie vijfde plaats (dit wordt geschreven vóór de wedstrijd tegen PSV) is bereikt. Niet enkel de plaats op de ranglijst geeft reden om met plezier terug te kijken op het jaar 2010, maar ook het vertoonde spel. Het eerste doelpunt in de wedstrijd tegen VVV is daar een goed voorbeeld van; tiktak, tiktak, een keer raken en Willem Janssen is klaar voor het scoren van het doelpunt. Ook financieel is er een inhaalslag gemaakt en lijkt de basis gelegd voor een gezonde toekomst.
Vanmiddag tegen PSV mag de ploeg van mij wat gas terugnemen, als daarmee meer kans wordt gegenereerd voor de bekerstrijd van komende woensdag. Een bekerfinale is voor ons Rodasupporters het mooiste dat er is, toch…..?
2010
Ik wil maar zeggen: het was een heel mooi Rodajaar, met waardevolle vooruitgang, soms oogstrelend voetbal, maar vooral het plezier is terug. Als sommige supporters nou ook eens van de eerste tot de laatste minuut onze club positief zullen bijstaan en positief zullen uitdragen, zonder bij de eerste tegenslag de negativiteit, spreekkoren en het uitfluiten te berde te brengen zal Roda ook op de imagolijst van de KNVB spectaculair gaan stijgen. Doen we toch gewoon….. Dan wordt 2011 even mooi als 2010, zo niet beter.
‘t Lempsje
Reacties kunt u sturen: www.twitter.com/Lempsje
Twitter: http:/
Website/webblog: http:/
PS:
Henk, wederom van harte dank voor je mooie woorden en mooie kerststukje. Een reden om weer door te gaan.
Martin van Geel ziet Abraham deel 4
December 15, 2010 door 't Lempsje
Reacties (0)
Martin, de mens achter de naam van Geel
door R. Willems, alias ‘t Lempsje
Martin van Geel zag op 27 november Abraham, en werd dus 50 jaar. Ik heb de eer gehad Martin te mogen interviewen. Het uur dat Martin had uitgetrokken voor het interview werden er tenslotte tweeëneenhalf, waarin Martin inzicht gaf in zijn leven als profvoetballer, bestuurder, maar ook als privépersoon. Aan het eind van het interview werd Martin gevraagd met één woord (of meerdere) te reageren op enkele thermen. Hierbij het resultaat:
Abraham Dat word ik
Van Veldhoven Fantastische trainer en man
Huwelijk Mijn tweede is een schot in de roos
Profvoetballer Mooiste wat er is
Onderwijs Kan ik niet zoveel over zeggen. Ik was blij dat ik eraf was
Brabant Geboortegrond. Voel ik me thuis, maar ik voel me eigenlijk overal thuis
Ajax Dé top in Nederland
Moed Heb ik wel. Ik ben niet gauw bang
Mijn jeugd Onbezorgde tijd
De jeugd Niet zo slecht als men aanneemt
MVV Mooie club met een grote historie die het enorm moeilijk heeft
Eten Doe ik graag buitenshuis. Geen aardappelen. Mijn vrouw kookt overigens uitstekend
Nol Hendriks Moet men bij Roda een standbeeld voor oprichten voor zijn betekenis in het verleden. Maar het verleden is niet meer en Arnold leeft in het verleden
Fortuna Sittard Mooie club met een rijke historie, die het ook enorm, enorm
moeilijk heeft. Competitie en strijd in een provincie is mooi, maar moet niet doorschieten in overdreven rivaliteit en emotionaliteit
Gezondheid Allerbelangrijkste. Sta je niet altijd bij stil
Luis Suarez Ongelooflijke voetballer en liefhebber. Levert al jaren achter elkaar een topprestatie door om de drie á vier dagen te presteren. Nationaal en internationaal. Fysiek en mentaal enorm sterk
Het vervelendste dat ik me kan voorstellen
Als er iets met mijn naasten gebeurt
Sef Vergoossen Respect voor zijn carrière. Peoplesmanager
Droom Dat ik met mijn naasten nog lang gezond en gelukkig mogen blijven
Oh Oh Cherso Nog nooit gezien
PLS Een van de mooiste, misschien wel het mooiste stadion in zijn soort en grootte. Een droom het ooit vol te zien
Feijenoord Is al genoeg besproken
Eigen kinderen Drie fantastische kinderen, waarmee ik een uitstekend contact
heeft
De jonge prof Heeft het moeilijk vanwege de enorme aandacht en bijzaken. Moeten heel snel heel volwassen worden
Ambitie Optimaal rendement halen
Sander Kleikes Een prima journalist en gespreksleider in mijn optiek
Pamperen Kan ik niet zo goed
Blijdschap Te weinig. Ben altijd heel blij met een goed resultaat, maar ben veel meer teleurgesteld bij een verlies. Dat zou meer in evenwicht moeten zijn.
Opa Een halve, Willemijntje van net één jaar, via de zoon van mijn vrouw, Annet.
Lijken in de kast Zijn er genoeg geweest, maar zijner niet meer
Yolanthe Snijder Cabau van Kasbergen
Heb ik geen mening over
Sporting Limburg Zal er nooit meer komen
Amsterdam Een wereldstad, voel ik me erg thuis
KNVB Competitieorganisator
Echtgenote Alles voor me
Pensioenleeftijd Nog niet
Willem II Zit in mijn hart
Opgeven Komt in mijn vocabulaire niet voor
Limburgs Dagblad Hele goede krant met de beste voetbaljournalist van Nederland (Rob Sporken)
Het mooiste dat mij is overkomen
Mijn kinderen en Annet
Hart voor Roda Hele goede intenties, minder rendement
Theo Pickee Veel waardering voor. Godfather van Roda
Koempelmentaliteit Spreekt mij aan. Tot aan het gaatje
Leon Frissen/Provinciale Staten
Kan zich beter niet meer in PLS laten zien
Financiën Meer orde, maar nog altijd grote zorg
’t Lempsje Inventief. Altijd heel leuk om te lezen
Verdriet Hoort bij het leven. Liever niet
Supportersverenigingen Blij dat ze er zijn. Mensen met het goede Roda JC−gevoel. Misschien te veel versplintering
Kerkrade Heb ik met plezier gewoond
Frustratie Steeds minder
Net niet Geldt niet voor mij
Maxima Leuke vrouw
AZ Hele mooie club
Had ik bij willen zijn Kan ik niets bij bedenken
Zal ik niet missen De ongenuanceerde, niet op feiten gebaseerde negatieve kritiek
Thuis Prettig
Geen voetbal, dan… Kan ik me niet voorstellen
Spijt Nergens van. Je kunt nooit spijt hebben van de dingen die je doet, alleen maar van de dingen die je niet gedaan hebt
Ijdelheid Zal er wel iets inzitten. Ik kom niet op de voorgrond als het goed gaat, eerder als het minder gaat
Mosterd Waar Abraham de mosterd haalt, weet ie inmiddels wel
Hier krijgt Martin een grote pot mosterd aangeboden en enkele andere cadeautjes: een winkelmuntje, zodat hij zelf zijn mosterd kan gaan halen, en een flessenopener om een slokje te kunnen drinken op zijn halve eeuwfeest.
Martin, van harte dank voor je openhartigheid!!!
Reacties kunt u sturen: www.twitter.com/Lempsje
Twitter: http:/
Website/webblog: http:/
't Lempsje column 207
December 11, 2010 door 't Lempsje
Reacties (0)
207
“Hoopvol uitzien”
De gezelligste tijd van het jaar.
Als ik voorbij het Parkstad Limburg Stadion kom, flonkelen de lichtjes me al tegemoet. Ik vind het ieder jaar weer een heel plezierige en warme aanblik, als de lichtjes in de masten zijn aangebracht en je de weg wijzen, zoals eens de Wijzen uit het Oosten zich moeten hebben gevoeld. Volgens mij moeten ze zelfs vanuit Maassticht en vanuit Sittard te zien zijn, en de beleidsmannen daar zullen af en toe men enige scepsis de mensen de deur wijzen die op zoek zijn naar een warme (eredivisie)stal, die in hun stede niet meer voorhanden is. De ster die hoog en droog op het dak boven ons eigen logo staat, zal een ieders “leidsman” zijn.
Afgelopen week was ik bij een kleine Rodasupporter die werkelijk zo idolaat van zijn cluppie is, dat hij zijn hele kamer heeft omgetoverd tot een geel-zwart paleisje. De deur is in zijn favoriete kleuren met logo. Davy de Fauw en Marcel Meeuwis hebben er eigenhandig een boodschap op achtergelaten. Pa Modou Kah geeft bereidwillig een shirt afgestaan, welke nu, ingelijst, pronkt naast een bed, waarop uiteraard een Rodadekbed ligt en langs de rand petjes met handtekeningen. De verwarming is nauwelijks waar te nemen, vanwege de vele sjaals en de verlichting bestaat uit geel-zwarte lampen en ballen. Verder zijn overal memorabilia uitgestald, van fankaarten tot programmaboekjes, van foto’s tot polsbandjes. Dacht ik een fan te zijn, met drie verhuisdozen vol Rodaspullen op zolder, deze fan heeft het nog allemaal dicht bij zijn eigen vertrouwde plekje staan (al woont deze fan nog bij zijn ouders, waarvan de vrouw des huizes trots met een Feijenoordshirt van Kevin Hofland op de proppen kwam; ieder het zijne/hare……..mam is trouwens ook wekelijks te vinden in óns stadion).
Onze club heeft een roemrijk jaar achter de rug, waarin successen werden aaneengeregen. Meedoen om Europees, een mooie seizoensstart en nu we op de helft zijn staan we op een mooie zesde plaats. Er komen nog enkele knallers aan, waarin ik zelf hoop dat we niet te veel laten liggen, maar vooral doorgaan in het bekertoernooi is een must, want dat is toch de mooiste, de spannendste en snelste weg naar glorie.
Vorige week verscheen er een artikel op internet waarin werd verteld dat Roda en MVV op punt staan te fuseren. Afzender: Fortunahome.nl Laat wel wezen: een fusie zal ik in mijn leven waarschijnlijk niet meer meemaken en ik hoop nog enkele tientallen jaren de gang naar mijn club in mijn stadion te maken. Dat clubs met elkaar proberen samen te werken en daaruit een win-winstuatie proberen te halen heeft niets te maken met fuseren, maar met goed ondernemerschap. De mensen die nog steeds stemming maken, maar ook de mensen die nog steeds geloof hechten aan zulke fantasierijke verzinsels, leven niet in onze tijd, en kunnen beter met de feestdagen verblijven in het derde straatje achter Luilekkerland, waar de gebraden kersthaantjes zo in je mond vliegen.
Tijdens mijn bezoek, deze week aan enkele voormannen binnen onze club is mij duidelijk geworden dat Roda de komende jaren alle zeilen zal moeten bijzetten om te overleven. En dat dat gaat lukken, daarvan ben ik vast overtuigd. Roda zal meer en meer betaalde mensen (al dan niet noodgedwongen) moeten laten gaan en de gevallen gaten gaan opvullen met vrijwilligers die aangestuurd worden door enkelen. Op zich geen verkeerde optie. Op die manier zal de verbondenheid (de traditie en de koempelmentaliteit) met de club alleen maar groeien (denk maar aan een vernieuwd supporters initiatief “Nui Offensief”, waarin de supporters de handen ineen slaan) en kunnen we hoopvol uitzien naar nieuwe glorierijke daden en jaren.
‘t Lempsje
Reacties kunt u sturen: www.twitter.com/Lempsje
Twitter: http:/
Website/webblog: http:/
't Lempsje 3e deel groot interview met Martin van Geel
December 7, 2010 door 't Lempsje
Reacties (0)
Martin, de mens achter de naam van Geel
door R. Willems, alias ‘t Lempsje
Martin van Geel zag op 27 november Abraham, en werd dus 50 jaar. Ik heb de eer gehad Martin te mogen interviewen. Het uur dat Martin had uitgetrokken voor het interview werden er tenslotte tweeëneenhalf, waarin Martin inzicht gaf in zijn leven als profvoetballer, bestuurder, maar ook als privépersoon. In een drieluik zal het interview hier gepubliceerd worden.
Vandaag deel 3: Martin, de bestuurder (2e deel)
Het gaat hem aan het hart dat het nu minder gaat met Willem II, maar hij wil wel met Roda winnen. Hij baalt ervan als er één minuut voor tijd de gelijkmaker wordt gescoord (zoals bij Roda-Willem II, 2 – 2, zaterdag 30 oktober 2010), en ligt dan teleurgesteld al om 22.00 uur te bed.
Martin zal nooit meer terugkeren bij Ajax. Hij heeft Ajax drie jaar technisch geleid en geeft aan dat deze club veel warmer is dan menige buitenstaander kan bevroeden. Hij acht zichzelf een perfectionist en in die hoedanigheid paste Ajax wel bij hem, maar op veel andere vlakken niet.
Martin ervaart zijn laatste maanden bij Ajax, maar ook zijn eerste jaar bij Roda, als een periode waarin voornamelijk anderen de toon meenden te moeten zetten met ongefundeerde kritiek en uitspraken. “Geld heeft een bepaalde waarde in het leven, maar zegt hem niet alles”. Hij heeft er bijvoorbeeld geen moeite mee een groot deel van zijn salaris (Ajaxnormen) in te leveren om te komen werken bij Roda. Hij moet kunnen geloven in zijn toegevoegde waarde. Wel heeft hij moeite met de al eerder gememoreerde ongefundeerde meningen van derden in dezen. Met name noemt hij Johan Derksen, hoofdredacteur van VI en praatjesmaker in het gelijknamige tv-programma, die hem een zakkenvuller noemde. Martin heeft nu een Roda JC salaris en kan iedereen recht in de ogen kijken. Van de aanstelling als technische man kreeg hij er enkele maanden later ook de algemene kant bij, echter zonder salarisaanvulling, m.a.w. hij doet een dubbele job voor één salaris. Anders gezegd: hij bespaart de club de kosten van een extra directielid, maar niemand hoeft met hem medelijden te hebben, hoor. Hij ziet dit als zijn verantwoordelijkheid, zijn uitstraling in de voortrekkersrol, want er is veel werk verzet moeten worden door minder personeel om uit de financiële moeilijkheden te komen. De Raad van Commissarissen laat hun toekomst ook van Martin afhangen, omdat men vertrouwen heeft in hem. Dat mensen die heel dicht bij hem werken dik tevreden over hem zijn, is zijn grootste goed en geeft hem de meeste voldoening. Hij heeft het geweldig naar zijn zin bij Roda JC en wil dit graag continueren. “De juiste mensen zitten inmiddels op de juiste plaatsen, het familiaire gevoel is terug. Roda is weer een warm bad”.
Toch is er ook een kritische noot. Na het saneren van diverse miljoenen en het afscheid moeten nemen van diverse mensen, stelt hij zich wel de vraag: Waar gaat het naar toe met de kwaliteit van de club? “Je kunt niet blijven afscheid nemen van dure spelers en op een andere manier proberen goedkopere voor terug te krijgen. Dan ga je ooit door de kwaliteitsgrens heen”. Dat geldt trouwens ook voor het kantoorpersoneel.
Problemen met een structurele achte/negende plaats heeft Martin niet, maar als het verder wegzakt, zou hij daar heel veel moeite mee hebben. Hij gaat zelfs zover dat hij zijn lot daaraan wil verbinden. Hij kan leven met het feit dat Roda een stabiele eredivisieclub zal zijn, die jaarlijks een mooie middenmootplaats weet af te dwingen. Martin erkent dat de breedte van de selectie kwetsbaar is en dat je je niet kunt permitteren steeds maar weer opnieuw spelers van elders te moeten inpassen omdat je je, financieel gezien, geen buil kunt vallen. Incidenteel een vijfde plek is mooi, maar structureel een achtste tot tiende het minimale doel.
De slechte situatie van twee jaar geleden (waar hij part nog deel aan had) kreeg hij op zijn bordje. De fusie is een negatieve rol op beleidszaken gaan spelen en daar heeft hij de nodige moeite mee (Leon Frissen en Provinciale Staten zijn, wat hem betreft, niet welkom in het PLS). Hij heeft geprobeerd de nodige rust te creëren en te bewaren, ondanks alle negatieve berichtgeving, ook op zijn persoon. Hij heeft toentertijd bewust gekozen voor de rol als frontman (lees: de pispaal) om zo anderen uit de wind te houden. Nu het beter gaat, weet hij daar ook van te genieten, maar is zich ook terdege bewust van het feit dat als het weer eens wat minder gaat de aantijgingen op maandag- en vrijdagavond bij Derksen over de tafel zullen vliegen. Naar Derksen zal hij overigens nooit meer toe gaan. Het programma heeft z.i. niet meer de kwaliteit van enkele jaren geleden. Het is verworden tot een voetbal gerelateerd programma, waarin amusement voorop staat, vaak ten koste van het voetbal zelf, en zeker over de rug van de mensen die wel de verantwoordelijkheid nemen.
De reden van bovenstaand besluit is tweeledig. De eerste druppel die de emmer liet overlopen waren de niet op waarheid berustende uitspraken die Johan de ether instuurde omtrent Martins salaris bij Roda, terwijl Roda iedere cent wel drie keer moest omkeren (supporters die deze verhalen geloofden hebben op zijn zachts gezegd vreemd naar Martin gekeken en soms wel erger): een akkefietje rond zijn persoonlijk vriend: Co Adriaanse (Martin heeft Co overgehaald bij AZ te komen trainen. AZ was een grote chaos, waarin Martin eerst begonnen is met de top weg te saneren. Met een stukje appelgebak is hij bij Co op bezoek geweest, na een met 5 − 1 verloren wedstrijd bij FC Zwolle. De week daarop zou Co aan de klus beginnen. Martin voorspelde europees voetbal (terwijl AZ toen tweede van beneden stond). Met enkele spelers extra werd in het tweede jaar europees voetbal afgedwongen. Een grote geldschieter als Dirk Scheringa heeft hier een belangrijke rol in, maar ook het enorme enthousiasme (binnen no time werden skyboxen als rijpe appelen verkocht) dat loskwam in Alkmaar en omstreken. Daar ligt een groot verschil met een club als Roda, maar natuurlijk was het ook economisch gezien een andere tijd). Ten tijde dat Co (aan Martin) aangaf er even een jaartje tussenuit te gaan (een sabbatical) wist Derksen te verkondigen dat Co voor vijf miljoen jaarlijks een contract had getekend bij de Turkse club Galatasaray, en dit wist te versterken door te stellen dat Co een geldwolf en een hypocriet is, die voor een kleine anderhalf miljoen niet bij AZ of Ajax wilde werken. “Co is een goudeerlijk iemand”, zegt Martin heel fel, “we hebben nog nooit tegen elkaar gelogen in de zes jaar dat we hebben samengewerkt”. Hij heeft direct via sms gereageerd naar Wilfred Gené met de mededeling dat de leugens niet te groot moesten worden. Hij mocht zijn verhaal, via telefoon, direct in de uitzending doen, maar heeft dat geweigerd en aangegeven Gené zijn sms mocht voorlezen. Derksen heeft in zijn reactie de belofte gedaan dat hij de week daarop met feiten zou komen, maar heeft die belofte, uiteraard, nooit gestand gedaan. Dit als illustratie hoe Derksen meent de publieke opinie, over de rug van anderen, te moeten manipuleren, alles voor het amusement. Maar die ander heeft daar vervolgens wel veel last van via supporterssites, kranten en voetbalbladen. Martin is dan ook helemaal klaar met Derksen c.s. en zal dus nooit meer zijn medewerking verlenen
Door alle kritiek heeft Martin ondertussen een hele dikke en harde huid gekregen. Hij kan goed relativeren. “Als het goed gaat is het leuk en plezierig, maar als het minder gaat is het de schuld van de bestuurder”. Dat supporters kritiek hebben vindt hij legitiem. De club is tenslotte van hen. Maar Martin is óók een echte supporter, die met gekromde tenen van de spanning, een wedstrijd volgt. Als speler had hij zelf nog enige invloed op het spel, maar als bestuurder moet ook hij aan de zijlijn toekijken.
Hij is bezig aan zijn derde jaar bij Roda. Zelf noemt hij dat een minimale termijn om als bestuurders ergens aan de slag te zijn. Maar Martin geeft ook aan dat je nooit nooit moet zeggen als iemand je vraagt om elders te komen werken. Hij heeft een mailtje gehad met de tekst: “Martin moet blijven” toen, laatst, in de media kwam dat hij met de RvC rond de tafel ging zitten voor contractverlenging. Dat vindt hij leuk, omdat hij daarin de waardering en voldoening vindt van de mens, van de supporter, die er wat dichter opzitten. “De club is de auto en ik zit aan het stuur. Dus mag de supporter verlangen dat ik het goed doe en zijn auto de goede richting in manoeuvreer. En dat ik er zuinig op ben”.
“De supporter (en ook anderen) mag (mogen) daarop ook kritiek hebben, maar niet zonder de feiten te kennen”. In zijn AZ− en Ajaxtijd heeft Martin niet geschroomd impopulaire maatregelen te nemen. Maatregelen die nodig waren voor het opbouwen en uitbouwen van de club. Die verantwoordelijkheid durft hij te nemen. Hij vindt het ook heel jammer, en is daarin vrij fel, dat mensen (columnisten) de populisten uithangen. ”Ik ben altijd verantwoordelijk voor de miskopen (met name noemt hij hier Luque) en anderen (hoofdscout en hoofdtrainer) voor de topaankopen (Suarèz en Huntelaar)”, zegt hij met enig cynisme. Financieel gezien heeft hij de club altijd rijker achtergelaten, waarbij de toeschouwersaantallen gestaag opliepen. Succes heeft blijkbaar een sterk aantrekkende kracht. Waarom dat bij Roda nog niet lukt is een vraag die hij ook niet zomaar beantwoorden kan.
Afsluitend de vraag wat Martin het mooiste beroep vindt.
Martin vindt dat hij momenteel een mooi beroep heeft. Het op één na mooiste beroep. Hij zal dit ook nog lang willen blijven doen.
“Het mooiste beroep is en blijft: profvoetballer”.
De volgende keer: Martin in uitspraken van één woord
Reacties kunt u sturen: www.twitter.com/Lempsje
Twitter: http:/
Website/webblog: http:/
't Lempsje column 206
December 4, 2010 door 't Lempsje
Reacties (1)
206
“Sinterklaas is coming to town”
De Heer zij geprezen
Want uit de bijna-as is herrezen
de enige echte Trots van het Zuiden
Dus klinkt met heldere keelgeluiden
“we hoeven niets meer te vrezen”
De directie van Roda heeft bewezen
Dat je soms een beroep moet doen op het kredietwezen
De gemeente stond ook dit maal paraat
Want na eindeloos gemeenteraadgepraat
Heeft het ook dit keer de nodige centjes toegewezen
Wethouder Terpstra had de rapporten goed doorgelezen
En had geen notie van rijke Australiërs of belchinezen
Hij loodste de stukken langs Burgerbelangen, CDA en VVD
En ook de andere partijen deden heel gedwee mee
Klaar was hij met zijn zendingwezen
Het was in 2010 wel even aanpezen
En Harm heeft zich stukgelezen
Want hoe kreeg hij de selectie aan het voetballen
Hij moest zich wat laten invallen
In het Koempelland van het mijnwezen
Martin en Marcel moesten letten op het marktwezen
Velen werden in salaris teruggewezen
Sommigen moesten overstappen op een andere trein
Martin en Marcel gingen voor hun oplossingstermijn
En Derksen maar praten over onderzoekshypothesen
En ach, hoe staan we nu in dezen?
U kunt het allemaal nog eens nalezen
Bij ’t Lempsje’s columns, en andere pennenvruchten
In lengte lang, waarbij menigeen verzuchtte
Of bleven die ongelezen?
Roda JC Kerkrade heeft zich zelf bewezen
En het zal menigeen een worst wezen
Roda JC zal altijd blijven bestaan
Geen Frissen, geen provincie, geen bondsorgaan
De Heer zij volprezen
Sinterklaas en Pietermansbaas
Martin van Geel ziet Abraham deel 2
November 30, 2010 door 't Lempsje
Reacties (0)
Martin, de mens achter de naam van Geel
door R. Willems, alias ‘t Lempsje
Martin van Geel zag op 27 november Abraham, en werd dus 50 jaar. Ik heb de eer gehad Martin te mogen interviewen. Het uur dat Martin had uitgetrokken voor het interview werden er tenslotte tweeëneenhalf, waarin Martin inzicht gaf in zijn leven als profvoetballer, bestuurder, maar ook als privépersoon. In een drieluik zal het interview hier gepubliceerd worden.
Vandaag deel 2: Martin, de bestuurder (1e deel)
Martin heeft een groot loyaliteitsgevoel. Hij zal zich ten volle honderd procent voor zijn broodheer inzetten. Sommigen vinden hem een hard man. Zelf noemt hij het duidelijk en in één lijn met de taak en de opdracht. Het werk dat hij doet vindt hij geen beroep, maar een levenswijze, waarin een meedenkende vrouw en omgeving heel belangrijk zijn. Ook zij moeten het werk aanvoelen en accepteren dat de bezigheden voor zeven dagen per week en voor vierentwintig uur per dag zijn. Ook thuis is Martin met voetbal bezig. Een film interesseert hem helemaal niets, maar eerlijke en echte voetbalprogramma’s wel.
Op zijn nachtkastje liggen, naast een boek van de onlangs overleden schrijver Harry Mulisch, enkele Voetbal Internationals en de Capitoolgids van Maastricht.
Martin ademt voetbal. Een gewone werkdag met overleg, vergaderen en andere afspraken duurt van 09.00 uur tot 18.00 uur, maar dan is het nog niet afgelopen. ’s Avonds is het vaak het gaan naar wedstrijden (bijvoorbeeld Jupilerleague, tweede elftal) en allerlei vormen van overleg. In het weekend is er soms eens een zaterdag of zondag vrij, maar vaak staan er ook jeugdelftallen op het programma. Hij ziet zichzelf niet zo als een uithangbord van de club, maar is zich terdege bewust van het feit dat hij, mede, de club vertegenwoordigd en dat alles wat hij zegt kan worden uitvergroot en op een weegschaaltje worden gelegd.
Al in zijn periode van profvoetballer heeft hij overal in de keuken van het managent gekeken. Hij omschrijft zichzelf als enorm leergierig; wilde er alles uithalen wat erin zat, maar ook enorm betrokken. Met Hens Coerver, waarmee hij het ontzettend goed kon vinden, kon hij allerlei discussies voeren en praten over het vak. Niet om ooit zelf manager te worden; daar stond hij toen nog niet bij stil. Hens stelde dat wel op prijs, het meedenken.
In zijn achterhoofd speelde altijd mee, wat hij zou (moeten) gaan doen ná zijn profloopbaan. Al bij Roda JC deed hij aan journalistiek en heeft hij stage gelopen bij Fred Sochachi van het Limburgs Dagblad. Tevens deed hij praktijkdiploma boekhouden. Bij Feijenoord heeft hij zich enkel met voetbal beziggehouden. In zijn tweede periode bij Willem II heeft hij public relations gedaan en NGPRA waardoor hij ook veel met communicatie (presentaties, voorwoorden en folders schrijven) is bezig geweest. Ook heeft hij, zoals hij dat noemt “een stukje marketing (NIMAA)” gedaan; de gemeente Tilburg wilde graag een businessmagazine uitgeven, waarvoor advertenties verkocht moesten worden. Zelf kreeg men dit niet van de grond. Martin werd voor deze klus gevraagd. Hier ontdekte hij zijn kwaliteit als netwerker, kwam met veel mensen in contact verkocht in drie maanden tijd het blad helemaal uit. Daaruit voort kwamen vier aanbiedingen om parttime, dus naast het voetbal voor Willem II, te komen werken.
Hij dwong af om nog maar één keer per dag te hoeven trainen en voor de rest kon werken bij De Veer Automatiseringen (in- en verkoop van computer supplies), een sponsor van Willem II. Daarna ging hij werken bij Hub van Laarhoven, een kantoor/boekhandel en een andere sponsor van Willem II, met een uitgebreider takenpakket.
Na een jaar zag Willem II de effectieve commerciële man in hem, die naast het voetbal de deuren moest openen en contacten moest leggen. De concrete vraag was of Martin niet een stadionkrant (advertentieverkoop en redactioneel leidinggeven) wilde opzetten, welke bij elke thuiswedstrijd uitgegeven zou gaan worden; eerst als bijlage bij het Nieuwsblad van het Zuiden en later als separate krant, met verhalen en het communiceren met de achterban. In de twee jaar dat Martin dit deed heeft dit geleid tot een groot succes. Het leverde de club ook nog eens een flink financieel voordeel op. Ook heeft hij, in zijn laatste jaar als profvoetballer, een fikse commerciële rol bij Willem II vervuld door het verhuren van businessseats, skyboxen, boarding en relatiebeheer. Het vervolg van deze successen was dat men hem vroeg of hij geen interesse had de technische zaken aan te sturen, omdat men niet meer afhankelijk wilde zijn van passerende hoofdtrainers, maar met een visie de toekomst in wilde gaan.
Het lichaam gaf aan dat de actieve loopbaan van de nu vierendertigjarige langzaam ten einde liep. Na twee jaar de technische en de commerciële zaken geleid te hebben werd hij in 1997 fulltime technisch directeur. Een gevolg was dat hij de taak kreeg voormalige collega’s en maatjes uit de kleedkamer, te gaan beoordelen. Wel werden de beslissingen breed gedragen door de hele technische staf. Sommigen voetbalcollega’s begrepen zulke beslissingen ook niet. “Hoe kan mijn vriend Martin, met wie ik jarenlang fijn heb gevoetbald, nu opeens zeggen dat ik niet meer in het elftal of zelfs bij de club pas?” Dat is emotioneel heel moeilijk geeft Martin ruiterlijk toe, maar de zakelijke kant moet gerespecteerd worden. Dat werd door één collega niet in dank afgenomen en deze collega heeft sindsdien geen woord meer tegen hem gesproken. Naderhand gaat men dat steeds meer accepteren en naarmate de tijd vordert zijn er geen collegaspelers meer, zeker niet na het Bosmanarrest, een fase waarin transfers sneller en makkelijker van de grond kwamen.
Samenvattend geeft Martin aan dat sommige mensen niet kunnen snappen dat hij heel loyaal is aan de club waar hij op dat moment in dienst is. Het geeft hem echter heel veel voldoening als er resultaten worden gehaald, of dat nou is als voetballer of als bestuurder.
Volgende keer deel 2 van Martin, de bestuurder
't Lempsje column 205
November 28, 2010 door 't Lempsje
Reacties (0)
205
“In het nu en in de toekomst”
Vandaag is het een dag die ons toelacht en toegloort. Gisteren hebben we de Trots van het Noorden met een mooie 1 – 0 van de mat geveegd en let a.u.b. op het woordje -we-. Met voldoende inzet en voldoende werklust, van het begin tot eind, is de overwinning over de meet gebracht en het hele stadion stond in het laatste, toch wel moeilijke kwartier, met zijn bijna veertienduizenden als een blok achter de ploeg. Harm van Veldhoven heeft er dan ook meerdere keren op gehamerd in de voorbeschouwing op L1, en in de Limburgse kranten deed hij het nog eens over: ook de twaalfde man moet zich roeren en als één man achter de ploeg gaan staan, juist als het even dreigt in te zakken. Beste Harm, uw wens is ons bevel. Heerlijk.
Nog veel mooier was de overwinning vanwege de zeer negatieve berichtgeving op de fansite van Groningen (http:/
Verleden week werd ik geïnformeerd dat Roda enkele jeugdspelers, tweede elftalspelers, wil gaan verhuren aan onze vrienden uit Maastricht. Ik kan best begrijpen dat onze René Trost graag wat van onze groeibriljantjes kan gebruiken. Voor onze spelers wellicht een mooie kans meer ritme en ervaring op te doen op een hoger niveau. Als er sprake is van een stilstand in ontwikkeling biedt onze Pierense tegenhanger een mooi podium om te excelleren. Zeker als dit onze club wat extra financiële armslag gaat bieden. Ik ben ervan overtuigd dat Harm, Mark en René zulke goede banden met elkaar onderhouden dat er mooie persoonlijke ontwikkelingsplannen en persoonlijke actieplannen zullen worden gemaakt voor de Stankovjes, de Huppertjes en anderen.
Persoonlijk kan ik echter ook een ander scenario bedenken. Ik denk daarbij aan een soort van Feijenoordconcept. De Rotterdamse club wordt dit jaar gedwongen de eredivisiestrijd aan te gaan zonder de gevestigde namen van van Bronkhorst, Makaay. En zie, er staan andere spelers op die, nu nog te jong en onervaren voor het grote werk, straks de gevestigde mannen van Feijenoord gaan vormen. Ik doel hierbij op Mokotjo, Castaignos, Cabral en laten we ook Fer, Wijnaldum en Biseswar niet vergeten. Jong in jaren, maar al een heel voetballeven achter zich. Zeker, de club van Rotterdam-zuid zal het dit jaar heel moeilijk hebben en misschien gaan ze het niet redden (maar daar geloof ik, eerlijk gezegd niet in). Deze jongens leren in enkele maanden veel en veel meer dan dat ze in een jeugdelftal of bij een Jupilerclub zouden doen. Roda zou, als men zeker weet dat men niet kan degraderen, dit jaar kunnen bestempelen als een overgangsjaar, waarin de aanstormende jeugd frequent een plekje krijgt om te leren en ervaring op te doen op het hoogste niveau. Dit jaar zou dan misschien geen mooie middenmoot opleveren, maar in de toekomst wel eredivisiewaardig verder kunnen.
Verder redenerend valt het laatste deel van deze column in het water bij een mooie transfer en de daarbij behorende financiële klapper.
Pppffffff…….ben blij dat ik niet aan de beleidsmakende kant zit.
‘t Lempsje
Reacties kunt u sturen: www.twitter.com/Lempsje
Twitter: http:/
Website/webblog: http:/
Martin van Geel ziet Abraham
November 26, 2010 door 't Lempsje
Reacties (0)
Martin, de mens achter de naam van Geel
door R. Willems, alias ‘t Lempsje
Martin van Geel ziet morgen, op 27 november Abraham, en wordt dus 50 jaar. Ik heb de eer gehad Martin te mogen interviewen. Het uur dat Martin had uitgetrokken voor het interview werden er tenslotte tweeëneenhalf, waarin Martin inzicht gaf in zijn leven als profvoetballer, bestuurder, maar ook als privépersoon. In een drieluik zal het interview hier gepubliceerd worden.
Vandaag deel 1: Martin, de voetballer.
Wie met de zoekmachine “Google”de naam: “Martin van Geel” intoetst kom uit op 930.000 hits. Zelf kan hij hier geen slag naar slaan. Hoeveel er gaan over deze Martin van Geel is niet duidelijk, want ook ik heb ze niet allemaal bekeken. Wel de eerste 150. Daarin staat veel over de voetballer en de bestuurder, maar wordt maar heel summier de mens te berde gebracht.
Martin heeft er geen moeite mee om dit jaar 50 te worden. Hij is zo oud als hij zich voelt en staat er eigenlijk zo helemaal niet bij stil. Het zegt hem niet zo veel.
Martin is in 1995 gestopt als profvoetballer, na een carrière van achttien jaar. Hij begon al tegen een bal te trappen toen hij twee jaar was. Als zoon van een verdienstelijke amateurwielrenner zat het sporten bij het ouderlijk gezin van Geel er goed in.
Achter de basisschool in Goirle lagen twee voetbalveldjes en als vier/vijfjarige wilde Martin meespelen. Dat mocht niet want Martin zat nog op de kleuterschool en de jongens van de basisschool wilden niet dat zo’n kleine dreumes met hen meedeed. Hij deed het toch en liet zien dat hij zich staande wist te houden tussen knapen die jaren ouder waren. Daardoor werd hij snel geaccepteerd (iets wat hij later zou herhalen tussen voetballers als Lerby, Krol en Arnesen). Dat betekende dat na schooltijd de tas naar huis werd gebracht en dan terug rennen om te voetballen tot het donker werd.
Wist Martin dat hij voetballer wilde worden? Is dat zijn jongensdroom?
Zelf zegt hij van niet. In de voetballerij is hij gewoon gerold. Op zevenjarige leeftijd, want eerder mocht niet, ging hij naar zijn eerste club: trainen en wedstrijdjes spelen. Elk jaar werd hij wel kampioen tot hij als vijftienjarige debuteerde in het eerste elftal van VOAB¹ dat eerste klasse speelde. Dat zijn er niet velen gegeven. Het was duidelijk dat Martin talenten bezat, maar toen werd er nog niet gedacht aan een leven als beroepsspeler. Dat is Martin gewoon overkomen, in tegenstelling tot tegenwoordig, waar spelers al vroeg gescout en begeleid worden.
Als zijn grote voorbeeld noemt Martin: Willem van Hanegem. Van hem hing een grote poster boven het bed van de kleine Martin. De vergelijking met van Hanegem wordt stellig gemaakt: allebei gelijke type voetballers, stijf links, gevoel voor de bal, goede pass, centrale middenvelder, doelgericht en een heel goed inzicht. Martin ziet ook de verschillen. Hij vindt Willem een veel betere voetballer en fysiek veel sterker. Daardoor heeft hij ook altijd een bepaalde voorliefde voor Feijenoord behouden, iets wat hij in zijn Ajaxtijd niet hardop heeft durven uitspreken. Vader en ooms waren trouwens ook fan van de club van Rotterdam-Zuid en togen regelmatig naar de Kuip om wedstrijden te kijken. Hij kan zo de namen nog dromen: Romein, Treytel, van Duivenbode, Wery, Laseroms, Israel, Janssen, Moulijn. Alle wedstrijden heeft hij gezien. Ook de roemruchte finale van 1974, toen Feijenoord de UEFAcup won tegen Tottenham Hotspur (eerste wedstrijd met voetbalvandalisme). Van zijn ouders had hij een briefje in zak met het adres van een oom die in Rotterdam woonde, mocht hij in de menigte verloren raken.
Echter de knop moest om toen hij zelf in het betaald voetbal terecht kwam. Willem II werd voor de eerste twee jaar zijn club. Hij kende er iedereen, tot zelfs de mensen achter de goal toe. Daarna speelde hij voor Ajax (2 jaar), Roda (7 jaar) en Feijenoord (2 jaar) om uiteindelijk bij Willem II zijn actieve carrière af te sluiten. Shirts heeft hij thuis niet ophangen, maar hij koestert ze wel (in dozen op zolder). Op zijn werkkamer in het PLS hangt wel een shirt uit zijn actieve (Roda)loopbaan met de shirtsponsor: Optiebeurs. Deze heeft hij uit zo’n doos opgediept.
Als één van de grootste momenten spreekt de oud-Feijenoorder over het moment van een Feijenoord-Ajax, als hij als aanvoerder de tunnel uitkomt en een volle Kuip tegemoet loopt. Dat deed hem toch wel wat. De Europacup met de grote oren heeft hij echter nooit vastgehad (iets wat de interviewer wel heeft gedaan).
Hij heeft enkele Europese wedstrijden met Feijenoord gespeeld. Toevallig niet in zijn eerste jaar (met Roda had hij wel europees afgedwongen, zij het via een verloren bekerfinale tegen PSV). Hij ziet de overgang van Roda naar Feijenoord als een impuls en de wil om door te groeien. Herinnering uit die tijd die hem nog vers voor ogen staat is een uitschakeling tegen Vfb Stuttgart waar hij tegen Eicke Immel een penalty scoorde.
Volgende keer: Martin, de bestuurder, deel 1
¹ VOAB vermeldt op haar site het volgende:
|
1975/1976 V.O.A.B. 1 kampioen 2e klasse met promotie naar de 1e klasse K.N.V.B. |
't Lempsje column 204
November 20, 2010 door 't Lempsje
Reacties (0)
“Mosterd”
Indien u geen zin heeft deze column te lezen, scroll dan voor een belangrijke mededeling meteen naar beneden!!!
Deze week wil ik in deze column een lesje lezen over mosterd. U zulk zich afvragen waarom, maar leest u even verder, want gaandeweg het verhaal zal u de strekking duidelijk worden.
Mosterd is een smaakmaker, een kruidenpasta, met meestal een scherpe smaak. Er zijn verschillende varianten die vervaardigd worden door er andere ingrediënten aan toe te voegen: peper, mierikswortel, nootmuskaat. Yeah, baby, spice up my life. In ons Limburgse land is Gulpen de plaats waar overheerlijke mosterds vandaan komen. De naam mosterd komt van most of must en vertaald betekent het: druivensap (azijn). Mosterd is al een eeuwenoud product. Zelfs in de Bijbel is er al sprake van mosterd (mosterdzaadje) voor een vergelijking van Jezus die het Rijk Gods vergelijkt met de groei van een klein mosterdzaadje dat uitgroeit tot een grote plant. Bij veel Eerste Heilige Communievieringen is het lied van het mosterdzaadje een graag gezongen lied.
In augustus van dit jaar heb ik Abraham gezien en ik weet dus nu ook waar ik de mosterd moet gaan halen, al weet ik nooit waar Abraham de mosterdpot laat staan. Ach, en op mijn leeftijd zijn sommige zaken mosterd na de maaltijd, al wil ik dat nooit hardop voor mezelf bekennen. Kijk maar naar mijn columns, waarin ik soms iemand of iets door de mosterd haalt, maar ik zal vaak bekennen dat dat dure mosterd is. Echter, ik zal in mijn columns nooit iemand tot mosterd slaan en hoop dat u ziet dat ik er wel mosterd van gegeten heb. (ik verwijs nu maar naar de Dikke van Dale; zoek de spreekwoorden even op en u ziet wat ik bedoel. Om met JC te spreken, je ziet het pas, als je het begrijpt).
Sinds deze week heeft mijn oudste zoon mij uitgelegd hoe ik moet twitteren en hoe ik daaraan vastgekoppeld een eigen website kan maken en onderhouden. Deze Abraham heeft dus niet te diep in een mosterdglaasje gekeken, maar doet een verwoede poging zich aan te passen zich aan te passen aan deze veranderende tijden, met zijn duizelingwekkende snelheden op de digitale snelweg.
Volg dus voortaan ’t Lempsje via:
Twitter: http:/
Website/webblog: http:/
Enne…..bovenstaande is een beetje een opwarmertje voor de belangrijkste mededeling van deze column:
Martin van Geel ziet zaterdag (27 november) Abraham.
Hij zal vanaf Noord, samen met zijn gezin, de wedstrijd tegen Groningen volgen. Wat let ons om met zijn allen een “Lang zal ie leven” in te zetten!!!
‘t Lempsje
Reacties kunt u sturen: www.twitter.com/Lempsje
Twitter: http:/
Website/webblog: http:/
't Lempsje column 203
November 14, 2010 door 't Lempsje
Reacties (0)
203
“Voetballers Volg Systeem”
Heel wat jaren geleden, ik was toen een beginnende leerkracht en werkzaam in het westen van het land, heeft onderwijs het zogenaamde principe van “Weer Samen Naar School”, kortweg WSNS, ingevoerd. De bedoeling was simpelweg: bezuinigen. Het toenemende wegloodsen van leerlingen uit het reguliere onderwijs naar speciaal onderwijs moest een halt worden toegeroepen, omdat een “speciale leerling” nu eenmaal meer kosten met zich meebrengt dan een gewone basisschoollleerling. Een gewone onderwijzer was voor die taak niet berekend, dus moest de leerkracht danig worden bijgespijkerd en kreeg hij de verplichting om tien procent van zijn werktijd aan nascholing te besteden. We zijn nu zo’n twintig jaar verder en de leerkracht schoolt zich nog steeds bij. Een school moet nu diverse specialisten in school hebben om aan de vraag van speciale leerlingen te kunnen voldoen, want de regels voor doorverwijzing naar het speciale onderwijs nemen per jaar alleen maar toe. Onze nieuwe regering doet een extra duit in het zakje door de komende regeerperiode tot jaarlijks driehonderd miljoen te gaan bezuinigen op het juiste onderwijs voor leerlingen die in de knel raken of niet meer mee kunnen. Leerkrachten zijn tegenwoordig meer tijd kwijt aan de administratie rondom zijn leerlingen dan aan het op een leuke en prettige manier zijn lessen voor te bereiden en te geven. Voor de inspectie moet alles netjes op papier en als je dat niet doet ben je een slechte school en dus een slechte leerkracht. Het Leerlingen Volg Systeem moet, bij wijze van spreken, tot drie cijfers achter de komma, kloppen.
Uiteraard zit er ook een keerzijde aan bovenstaand verhaal. Was het zo dat in mijn lagere schoolperiode de kinderen die niet meekonden een tekening mochten maken, ergens in een stil hoekje van het klaslokaal, nu heeft de leerkracht een veel beter beeld van een leerling en kan hij (proberen) zijn leerlingen dat te bieden wat de leerling echt nodig heeft. Meten is weten, en dus kan hij onderwijs en begeleiding op maat bieden. Soms kan dat door een sturing met een goed gesprek, soms moet dat in een kleinere groep en soms moet dat via een handelingsgerichte aanpak.
Hieraan moest ik denken toen ik de sportkatern van het Limburgs Dagblad (zaterdag 13 november 2010) opensloeg en het verhaal van Rob Sporken las over het Voetballers Volg Systeem, genaamd “Sportscode”. Door enkele simpele drukken op een knopje kunnen trainers en begeleiders handelingen van spelers laten vastleggen, om die dan later te gebruiken bij de analyses en begeleiding van de spelers. Het is zelfs zo dat spelers dit op hun computer thuis, maar ook op het I-pod of I-pad (overal ter wereld) kunnen bekijken. Moet er nog bijkomen dat Diadora kleding gaat ontwerpen waar zo’n klein apparaatje in past, zodat een speler zelfs tijdens de wedstrijd de benodigde informatie tot zich kan nemen. Misschien wordt een wedstrijd wel even stilgelegd, zodat alle spelers hun podjes even kunnen raadplegen. Het zou leuk zijn als de toeschouwers dan ook zouden kunnen meekijken op het grote stadionscherm. Moeten de fans wel eerst naar een speciale nascholingscursus, want ik begreep niet zoveel van de lijnen- en pijlenchaos die op de foto bij het artikel te zien waren.
Vooralsnog zal van dit niet zo snel gaan gebeuren. De FIFA en de UEFA laten elektronische hulpmiddelen voorlopig niet toe en Roda is ook gestopt met het tijdens de rust in de kleedkamers laten zien van beelden om de coaching te ondersteunen. De rust heet daarom ook niet voor niets RUST.
Toch lijkt me zo’n systeem ook wel toepasbaar in andere situaties. Denk eens in dat de KNVB zo’n systeem zou loslaten op scheids- en hulpscheidsrechters. Zouden heel veel mannen in het zwart wekelijks in de Jupilerleague te bewonderen zijn. Ook leuk was het als iedere supporter een chip zou krijgen zodat zijn handel en wandel in kaart zou kunnen worden gebracht. Weten bestuurders meteen waarom een stadion niet vol loopt.
Ook voor mijn werk in het onderwijs zie ik wel voordelen: weten wat en wanneer mijn leerlingen eten, bewegen, voorgelezen worden, gaan slapen, naar Roda gaan, en meer van dat soort zaken. Kan ik mijn onderwijs daar ook beter op afstemmen.
‘t Lempsje
Reacties kunt u sturen: vocer1960@hotmail.com
