165

“Zwak, zwakker,… zwakst?”

Het is al heel wat jaren geleden, dat ik tijdens een uitwedstrijd van Roda, welke ik altijd volg via de radio, de knop vroegtijdig in de uitstand heb gezet. Dat was toentertijd een uitwedstrijd tegen PSV, waar Roda in de laatste minuten een achterstand van 3 – 1 had. Ik had er geen geloof meer in.  De einduitslag werd 3 – 3; in principe is alles nog mogelijk totdat het laatste fluitsignaal heeft geklonken.

Afgelopen zaterdag (uitwedstrijd tegen Heracles) was het weer zover: bij de 3 – 0 achterstand heb ik de internetverbinding (ja, ook ’t Lempsje bedient zich van moderne communicatietechnologieën) verbroken. Dat het later dan nog 3 – 2 werd kan de pret niet drukken. Verlies is en blijft verlies; de punten blijven in Almelo. Harm van Veldhoven deed zichzelf geen plezier door aan te geven dat hij een wedstrijd had gezien met veel goede punten om op voort te bouwen. Dat riekt naar peptalk van de bovenste plank richting de thuiswedstrijd tegen Dan Haag. Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren, want de zeventiende plaats op de ranglijst van het moment is maar vier puntjes verwijderd van de laatste plek. Daar staat tegenover dat met twee puntjes meer je gewoon een tiende plek hebt. Het staat dicht bijeen en daar kunnen we God met onze blote knieën voor danken. We kunnen nog naar boven kijken; er is nog uitzicht, maar het kan niet ontkent worden dat, ondanks alle kwaliteit die er bij Roda rondloopt, de ploeg zich ontpopt als zwak en zwakker. Te hopen valt dat er aan het eind van de rit niet het predikaat “zwakst” opligt.

In een reactie op mijn vorige column geeft Martin van Geel aan dat de geledingen binnen de club gesloten zijn en dat het intern rustig is. Tevens geeft hij aan dat het wisselvallige presteren van het eerste elftal Roda in een kwetsbare positie houdt. Martin: “Laten we gezamenlijk keihard werken en de tegenslagen weerstaan om daar zo snel als mogelijk uit te komen. Daar hebben we ieders hulp en steun voor nodig”.

Als buitenstaander aan de kant van beleidszaken of verantwoordelijken is het moeilijk om iedere week weer je ploeg, op momenten, zo te zien schutteren, dat het geloof langzamerhand wegebt. Zeker, er wordt bij vlagen goed gevoetbald, zie het mooie eerste doelpunt tegen Heracles: een paar keer tikken en de bal ligt in het netje. Roda is in staat om binnen acht minuten twee maal te scoren; in staat een achterstand tegen AZ om te buigen in een voorsprong; Ajakkes op een gelijkspel te houden. Roda is ook in staat uit de laatste zeven duels maar vijf schamele puntjes te pakken. Daar red je het dus niet mee.

Gert-Jan Verbeek had het daarom misschien nog niet zo gek gezien: hij liet zijn ploeg en zijn 3 – 2 winst niet zomaar afsnoepen. Hij is tenslotte verantwoordelijk voor zijn eigen peptalk en laat dat niet zomaar door onze Belgische coach door het slijk halen.

Het wordt tijd dat het geloof in eigen kunnen van woorden in daden wordt omgezet. Dat vraagt om rust in de geledingen, maar ook in daadkracht en tot veranderingsgezindheid op een planmatige manier, zodat ad hoc beslissingen niet nodig zijn. Als het niet loopt, zoals van te voren uitgedacht en besproken zal iedere trainer ergens in de strijd wissels gaan toepassen.

Zou het een gek idee zijn om met Pa Modou Kah in de spits te gaan opereren???

Tot volgende week!

’t Lempsje

Reactie mogelijk via: vocer1960@hotmail.com

164

“Beste Martin”

Ik schrijf je deze open brief, omdat ik als diehard supporter van de goede stempel, mij grote zorgen baar over het wel en wee binnen onze club.

Was het verleden jaar zo dat er van alles en nog wat in de pers verscheen over fusie en dat ik daar als supporter voornamelijk buiten gehouden werd, nu schijnt het weer zo te zijn dat ik als laatste te horen krijg wat er allemaal binnenkamers bekonkeld wordt. Ik heb de hoop gehad dat na de wedstrijd tegen Cambuur, waar het klassenbehoud werd veiliggesteld, mijn club in een rustiger vaarwater zou komen. Niets blijkt echter minder waar. De tegenstellingen binnen Roda’s geledingen zijn groter dan ik vreesde en het is nog maar de vraag of die tegenstellingen overbrugbaar zijn om de toekomst van Roda veilig te stellen. Dat sportief en financieel gewin en/of verlies ten grondslag liggen aan veel problemen moge duidelijk zijn. Momenteel zijn er verschillende paleisrevoluties aan de gang en het is maar de vraag welke heerser de strijd gaat winnen. Roda mag niet vervallen tot een bananenrepubliek waarin de grootste braller van het moment de scepter zwaait.

Ik verlang best wel terug naar tijden zoals midden jaren zeventig, de tijd dat Roda een grote bloei kende, midden jaren negentig, en begin jaren tweeduizend. Een club met zoveel mooie momenten en zoveel mooie herinneringen mag toch niet teloor gaan aan intern gekissebis of het niet voor handen hebben van de juiste competenties om de koers te veranderen.

Beste Martin,

Doe mij een plezier en ga op zoek naar een bruggenbouwer; een persoon of een organisatie die in staat is de koppies een en dezelfde kant op te laten wijzen. Een strateeg die weet mensen te binden op een natuurlijke wijze, zonder dat het voor de een of ander tot gezichtsverlies leidt. De win/win/win situatie. Hoe mooi kan het zijn om met zijn allen van onze club weer een club voor en van het volk te maken, waarin passie met de grootst mogelijk hoofdletter P geschreven gaat worden, waarin talent doorstroomt naar de hoofdmacht, waar sfeer de eensgezindheid belichaamt in de aanmoedigen van het elftal. Meerdere clubs hebben het in het verleden moeilijk gehad, maar zijn er uiteindelijk sterker uit naar voren gekomen.

En, kom op Martin, dat gaan wij toch ook doen. Dat gaat ons toch ook lukken?

Ik zie je reactie graag tegemoet.

Met vriendelijke groet,

´t Lempsje

Tot volgende week!

’t Lempsje

Reactie mogelijk via: vocer1960@hotmail.com

162

“Risicogroepen”

“Een slapende garnaal wordt door het getij meegesleurd”. Deze uitspraak wilde onze kroonprins bezigen toen hij met zijn mama en Maxima de economische belangen van Holland in het verre Mexico een positieve draai wilde geven. Dat hij ervan maakte: “Een slapende garnaal gaat naar de kloten” is misschien een verkeerd uitgesproken Spaans gezegde, alleen de strekking kan een en dezelfde blijven.

Mexico. De Zangeres zonder naam wist erover de hoogste tonen uit haar Stramprooyse strotje te persen en ook Les Humphries wist er met zijn Singers een wereldhit mee te scoren in de jaren zeventig. Mexico is tegenwoordig een staat van verdwenen culturen en heel veel luchtvervuiling. Een land die zijn grenzen met de Verenigde Staten stevig op slot moet houden en waar zelfs hoog gaas en prikkeldraad de Mexicanen binnen moeten houden. Die vergelijking lijkt een beetje wrang nu we vieren dat twintig jaar geleden de Berlijnse Muur haar einde kende.

Uit Mexico kwam in het voorjaar ook een virus dat gratis en voor niets de wereld in zijn greep hield en houdt. Waren er in het begin velen die zich geen zorgen maakten, nu is het zo dat die Mexicaanse griep Nederland en ook Limburg langzaam in de tang gaat krijgen. Op mijn school moeten de kinderen na ieder kuchje of hoestje een tissue pakken en hun handen ontsmetten met van die vloeibare desinfectievloeistof, voor kinderen speciaal met kleine blauwe glittertjes.

Komende week gaat Nederland massaal aan de Mexicaanse griepspuit en ook ik heb mijn

oproep al binnen. Ik behoor tot een risicogroep. Voetbal maakt zichzelf nu heel belangrijk

door zichzelf ook tot een risicogroep te verklaren. Op Teletekst las ik afgelopen zondag de

volgende berichten:

• Het duel in de hoofdklasse B tussen SDC Putten en LRC Leerdam is zaterdag niet doorgegaan omdat er zeven spelers van Putten geveld zijn door de Mexicaanse griep. De KNVB heeft overigens geen vaste procedures omtrent het griepvirus vastgesteld.
• Een aantal clubartsen en consulenten heeft geadviseerd profvoetballers ook in te enten. PSV gaat de gehele selectie inenten en Ajakkes is nog in overweging. Hoe de clubs aan het vaccin komen is niet bekend (maar ach, de minister heeft zoveel ingekocht dat deze clubs heus wel een weg zullen weten).

PSV en Ajakkes zijn bang dat ze in het getij worden meegesleurd en vinden dat hun selectiespelers moeten worden gelijk gesteld met mensen met een chronische ziekte, artsen en verpleegkundigen en zwangeren.  Zij zijn bang dat hun garnaaltje dit seizoen naar de kloten gaat als hun topspelers een paar daagjes ziek zijn en wellicht enkele weekjes mindere prestaties kunnen leveren. De inkomsten kunnen wel eens flink gaan slinken en stel dat een dure speler zomaar zou overlijden aan de Mexicaanse griep. Dan ben je zomaar heel veel miljoentjes kwijt. Nee, verklaar je selectie maar gerust tot de risicogroepen in dit land en stel hen boven beroepsgroepen als agenten, onderwijzers, winkelpersoneel, arbeiders…zonder profvoetbal kan Nederland tenslotte niet leven.

Welke garnaal wordt er nu naar de kloten geholpen?

Tot volgende week!

’t Lempsje

Reactie mogelijk via: vocer1960@hotmail.com