194

“Goede wijn…….”

De druiven beginnen langzaamaan op smaak te komen. De zon van juli heeft de groei sterk bevorderd en het vocht van de afgelopen weken heeft een sappige vrucht voortgebracht.

In warmere landen zoals Frankrijk is men al begonnen met de oogst of zal die niet lang meer lang op zich laten wachten. De Beaujolais primeur zit al in de vaten en zal, zoals gewoonlijk, vanaf de derde donderdag in november te koop zijn.

Zelf rij ik de laatste jaren regelmatig rond deze tijd naar Alken in de Eiffel, een dorpje tussen Koblenz en Cochem aan de Moezel om de zgn. “Federweisser” te halen. Federweisser is jonge, nog gistende most, met nog weinig alcohol en lichtzoet van smaak, licht bruisend door het vrijkomende koolzuurgas en troebel door de nog actieve gist. Het alcoholpercentage is bij aanvang nul, en loopt gedurende een drietal weken op tot rond de negen á negen en half procent. Een fles Federweisser is niet voorzien van een kurk, schroefdop of een ander afsluitmechanisme. De flessen worden meestal open, of enkel met een plastic capsule of luchtdoorlatende afsluiting verkocht. Dit om te voorkomen, dat door het koolzuurgas, welk door de gistende most wordt afgegeven, de fles zal ontploffen (bron: http://wijnerij.web-log.nl/wijnerij).

Roda JC Kerkrade begint langzaamaan ook op smaak te komen. De uitgedunde selectie is de laatste weken versterkt met een slot op de deur in de naam van Wielaert en net voor het sluiten van de (transfer)markt wist Martin van Geel nog Stijn Huysegems voor een jaar naar Kerkrade te halen. De selectie lijkt daarmee vrij goed in balans, al zullen de backposities de nodige kopzorgen leveren.

Een mooi moment om eens even terug te kijken naar de afgelopen twee jaren. Jaren waarin de neergang, en zelfs bijna de teloorgang, van ons Roda zich aftekende. Een fusie die we niet wilden; de verkwanseling van onze club omdat men (wie die men dan ook mogen wezen) vond dat het professionele voetbal in Limburg geen levensvatbaarheid meer kende en op sterven na dood was. Een jaar ook waarin Roda letterlijk en figuurlijk heeft moeten vechten voor lijfsbehoud en klassenbehoud. Verleden jaar hing het leven van onze geel-zwarten aan een zijden, financiële, draadje en alleen door eendrachtige samenwerking, vaak in alle stilte, maar niet in alle rust, is onze club blijven bestaan. Zelfs zo blijven bestaan dat we verleden jaar een mooie play-offs plaats hebben bereikt en de start van dit seizoen is veelbelovend.

Hebt u wel eens gedacht hoe het nu komt dat we nu weer zo heerlijk kunnen genieten? Kijkt u nog wel eens achterom naar wat we allemaal hebben moeten doorstaan de afgelopen twee jaar? Wie is er nu eigenlijk verantwoordelijk voor deze succesvolle ommekeer?

Ondanks dat succes natuurlijk niet het werk is van één enkel persson, maar een synergie van vele arbeiders, processen, werk en inbreng, zal er steeds maar één figuur zijn die de eindverantwoordelijkheid draagt en misschien wel alle touwtjes in handen houdt: Martin van Geel.

Op de persdag van 2008 stond ik naast Martin en ben ik zelfs met hem op de foto gegaan. Ik vroeg Martin toen wat hij dacht van zijn werk bij Roda JC, een klein clubje, vergeleken met de clubs als AZ en Ajakkes, waar hij net vandaan kwam. Zijn antwoord kan ik niet meer letterlijk voor de geest halen, maar het zal ongetwijfeld iets zijn geweest in de richting van: “Ik ga er helemaal voor om van deze club een mooie en stabiele club te maken”. We weten allemaal welke personen het zinkende schip, al of niet noodgedwongen, hebben verlaten. We hebben ook de verhalen gehoord van de lijken die Martin in de vele kasten heeft gevonden. Maar Martin is als een echte kapitein aan het roer blijven staan en heeft ons Roda in een mooie, en wellicht voor de komende jaren, ook veilige haven geloodst.

It is lonely at the top en hoge bomen vangen veel wind. Martin krijgt veel kritiek over zich heen als het even, in de ogen van zijn criticasters, minder gaat of als er een niet direct begrijpelijke beslissing door Martin wordt genomen. Zeker door mensen die niet alle in’s en out’s weten (en wie weet dat nou eigenlijk wel, als alleen de directie zelf).

Objectief gezien staat er nu een selectie die er mag zijn en worden er ook weer resultaten behaald met goed en attractief voetbal. Ik voelde deze week ineens zomaar de behoefte om dit Martin te laten weten. Ik schreef hem de volgende mail:

Hallo Martin,
 
Bij dezen wil ik je van harte feliciteren met de behaalde resultaten van de afgelopen weken.
 Samen met je kompanen heb je een mooie selectie weten neer te zetten, waar ik weer met heel veel genoegen naar kijk. Ook de sportieve resultaten mogen er op het moment zijn.
Je hebt het in je om op een stille manier je werk te doen en je niet van de wijs te laten brengen door stemmingmakerij van buitenaf.
 Ook met het halen van nieuwe jongens heb je een gelukkige hand. Ik zie in Huijsegems in ieder geval de snelle jongen in de spits, waar ik in mijn columns al eens over schreef en in Wielaert het benodigde slot op de deur.
 Je hebt van ons Roda weer een team gemaakt waar rekening mee moet worden gehouden en waar we met recht trots op kunnen zijn.
 Dit mailtje is wellicht een niemandsdalletje, maar na kritische noten, wil ik je ook even een positief geluid laten horen.
 
Een dikke PROFICIAT!
 
met vriendelijke groet,
 
't Lempsje

Goede wijn behoeft geen krans, maar iedereen wil ook wel eens een positief geluid horen, in plaats van steeds maar weer kritiek. Zeker de mensen die 999 dingen goed doen, waarover ze niets horen, maar wel over dat ene dat iets minder gelukkig uitvalt.

Heeft u ook de behoefte die ik deze week heb gevoeld? Laat het Martin gerust weten!!!

Tot volgende week.

‘t Lempsje

Reacties kunt u sturen: vocer1960@hotmail.com